Primera parte

13 uur vliegen... een mens vraagt zich telkens weer af waarom hij zichzelf dat aandoet... en leert ook telkens bij hoe je dat best jetlagvrij doet! Voorzien van de juiste muziek, zoefden we met een gemiddelde snelheid van om en bij de 900km/u op zo'n 12100 meter hoogte in volle zonneschijn over de Atlantische oceaan. De eerlijk gebiedt ons te bekennen dat we slechts 11 uur effectief in de lucht hingen en 2 uur in Cuba in de gietende regen aan de grond stonden, wachtend op een vermiste passagier. Eens aangekomen, namen we afscheid van Ilse en José Luis en reden per veel te dure taxi naar hotel Aloft. Om onszelf wakker te houden gingen we dan maar al tacos eten. Als zombies slenterden we nog wat rond tot aan een stukje strand en gingen met veel plezier met de kippen op stok. We waren onderussen een volle 24 uur wakker.

In de hotelzone van de Riviera Maya in Cancun valt werkelijk niets te beleven. Gelukkig was het maar voor één nachtje en na Maya-kip en een margarita stonden we alweer in de luchthaven, domestic deze keer, om in te checken naar Tuxtla Gutierrez en door te rijden naar Chiapa de Corzo. Met anderhalf uur vetraging gingen we opnieuw van de grond. Helaas met een rammelkar - die dan ook nog eens de hele vlucht in turbulentie terecht kwam - die we zonder morren voor 11 uur Dreamliner hadden willen ruilen... In Tuxtla stond de  uitsluitend Spaanstalige Gabriel ons met zijn camioneta voor 9 man op te wachten. Als we die nu nog geruild krijgen, kan de expeditie echt beginnen...

Hasta luego!
Albine, Annie & Lies

Ps: de Nico's onder de lezers surfen nu verder naar www.vliegangstoverwinnen.be - de beste volgens het magazine in onze seat pocket... ☺

Evernote helpt u om alles te onthouden en moeiteloos te organiseren. Download Evernote.

Wuldertellenaf...

Sneeuw, puffins en lavavelden of lupinen, gravelwegen en schapen...: dit jaar worden ze geruild voor zwoele temperaturen, taco's  en 'oude stenen'! Tijd voor Mexicaanse Mayamissies; tequila, stortbuien en brulapen inbegrepen!

De term 'Maya's' wordt gebruikt als overkoepelende benaming voor 29 inheemse volkeren in het Zuiden van Mexico en Guatemala (en met kleinere gemeenschappen in Belize, Honduras en El Salvador), die dezelfde culturele en taalkundige achtergrond hebben. De oude Mayacultuur is gekend om haar kunst, architectuur en haar kennis van wiskunde en astronomie, maar was verder vooral ook de enige Meso-Amerikaanse prehispaanse beschaving met een volledig ontwikkeld schrift. Dat we dat dringend eens allemaal van dichtbij moesten gaan bekijken, hoeft wellicht geen verdere toelichting...

Twee jaar geleden verkenden we een stukje 'Mexico voor gevorderden' langsheen de koloniale steden, vierden we de Boda ReAl in Guadalajara en zwommen in de baai van Banderas. Nu staat toeristischer terrein op de agenda en plannen we de deelstaten Chiapas, Campeche, Quintana Roo en Yucatán te doorkruisen, al dan niet met een uitje langs Guatemala. Het plan om eerst naar Oaxaca te gaan, werd om logistieke redenen al uit het programma geschrapt, dus nog voor we goed en wel zijn vertrokken, hebben we alvast ook een reden gecreëerd om nog eens te moeten terugkeren. Zo zijn we nu eenmaal.

Hasta pronto!

Albine, Annie & Lies

 

Evernote helpt u om alles te onthouden en moeiteloos te organiseren. Download Evernote.

IJSLAND 2013 - dag 14: the end

4.45 uur lokale tijd. Met een minuut verschil liepen niet minder dan drie gsm-wekkers af na een veel te korte nacht. Een zucht, een kreun, maar we moesten er onverbiddelijk uit. In de gangen van Guesthouse Alex in Keflavik klonk er rond 5 uur schijnbaar alleen Nederlands. Moesten die allemaal de vlucht naar Brussel halen?

Bij het openen van de gordijnen stelden we vast dat de zondvloed bleek te zijn losgebroken... Gierende wind en gietende regen zoals we die al een tijdje niet meer hadden gezien! Een snel ontbijtje (een 'aperontbijtje' voor Sven, die alles nog eens uitgebreid en op het gemak kon overdoen nadat hij ons had gedropt), de bagage in de auto laden en na nog geen halve minuut buiten doorweekt zijn: dat was ons afscheid van IJsland deze keer... zouden we Thor of Odin iets misdaan hebben?

Bij Leifur Eriksson namen we afscheid van Viking Sveini. Vanaf hier gaat hij na twee weken terug solo. Het vervolg van zijn reis lees je op http://sven-in-ijsland.blogspot.com. Wij trokken richting gate en stegen met een half uur vertraging op richting Brussel door een te laat aangekomen connecting flight uit de States.

Puffins, wollen sokken en avontuur hebben we deze keer alledrie gehad, maar het noorderlicht hebben we nu nog niet gezien... zouden we nog een moeten terugkeren?

IJSLAND 2013 - dag 13: de parel en zijn saga's

Na het ontbijt op de vierde verdieping van onze Loft, maakten we uitgebreid gebruik van de internetverbinding. Na het isolement in de Westfjorden moesten we even terug met de wereld connecteren.

Catharina had gisteren nog een winkel gemist, maar die opende pas om 11 uur. Lies wou nog langs een IJslandse ontwerpster, maar vond er haar gading niet, Annie was zo goed als uitgeshopt en Sven zou de volgende dag tijd zat hebben om zijn eenzaamheid vol te shoppen. We brachten dan nog maar een blitzbezoek aan het Harpa (dat dit jaar onze Gentse stadshal beconcurreerde voor de Mies Van der Rohe-prijs voor architectuur en die naar onze bescheiden mening terecht won - sorry Stad Gent, ja, we supporterden stiekem voor de IJslanders) en wandelden daarna door naar de oude haven voor een laatste 'fried cod lunch'. Kort na de middag zetten we koers naar iets dat geen van ons vier al eerder had bezocht: het Perlan en zijn Saga Museum.

Het Perlan of 'de parel' valt van ver op door zijn in de zon blinkende glazen koepel van 25,7m hoog. Het imposante gebouw is eigenlijk de watertoren van de stad Reykjavik, bedoeld voor de stadsverwarming. Vijf van de zes tanks zijn nog steeds in gebruik en bevatten samen 21 miljoen liter water. De zesde tank is omgebouwd tot Saga Museum. Boven de tanks is een observatiedek geconstrueerd van waarop je een 360° panorama op de stad en de omgeving hebt en bovenaan in de koepel is een ronddraaiend restaurant gevestigd. Een volledig rondje neemt er twee uur tijd en een grote hap uit je budget in beslag. We kozen voor het gratis toegankelijke panoramadek, observeerden een tijdje de trainingssessies van beginnende piloten op Domestic Airport en aten er na onze verplichte photo shoot alweer...een ijsje!

Van de nodige energie en calorieën voorzien, stortten we ons daarna in de IJslandse geschiedenis. Het Saga Museum deed door zijn opstelling en werken met audiogids denken aan de Canterbury Tales. In 17 verhalen wandelden we langs zo levensechte poppen en taferelen, dat we op sommige plekken serieus begonnen te vrezen dat de Vikingen van hun rots zouden springen of je op de schouder zouden tikken. Catharina en Annie hadden bij het slotfilmpje zelfs nooit doorgehad dat ze naast een pop hadden gezeten, tot we hen later in de auto vertelden dat de blonde meneer toch wel heel aandachtig naar het scherm had gekeken... Haar slogan 'history brought to life' heeft het museum krachtig omgezet. Zo hebben we het graag, al waren we een beetje lichtjes overdonderd door feiten en weetjes.

We verlieten IJsland niet zonder nog eens de geur van kokende modder, dampende aarde en zwavel te gaan opsnuiven in het geothermisch gebied Seltún-Krýsuvík. Voor Catharina was dat het nieuw terrein, de anderen hadden dit vorig jaar met meme en grootva bezocht. Daarna reden we door naar Keflavik, vanwaar de volgende ochtend onvermijdelijk onze Icelandair vlucht naar huis vertrok. We gingen in het kleine stadje dat wellicht grotendeels draait op aan- en afvliegende toeristen geheel ontoepasselijk Thais gaan eten en konden maar beter tijdig in ons bed kruipen.

IJSLAND 2013 - dag 12: terug in de beschaving

Na het ontbijt in Stykkisholmur hadden we maar één doel voor ogen: zo snel mogelijk naar de hoofdstad. Ieder van ons had na 10 dagen dorpjes en gehuchtjes amper de naam dorp waard wel zijn eigen reden voor een bezoek aan de Laugavegur en aanpalende straten... Dat Reykjavik ongeveer 150km verderop in het zuiden lag, leek eerder een detail en een goeie twee en een half uur later parkeerden we knal in het centrum van de stad. We trokken in in de gloednieuwe jeugdherberg 'Loft', een aanrader. Pas open sinds april 2013, perfect gelegen en naar Scandinavische norm stijlvol ingericht.

 

Reykjavik is 's werelds meest noordelijk gelegen hoofdstad en de westelijkste hoofdstad van Europa. De stad zou gesticht zijn door de kolonist Ingólfur Arnarson, die toen hij de IJslandse zuidkust naderde twee aan Thor gewijde houten balken over boord van zijn schip gooide. Hij zwoer een boerderij te bouwen op de plek waar ze aan land spoelden. Zijn slaven vonden ze in 877 aan de baai van Faxaflóí terug en de kolonist vestigde er zich als eerste permanent. Hij noemde de plek 'rookbaai' (reykur = rook, vik = inham of baai) omdat hij rook zag opstijgen uit de hete bronnen in de omgeving.

Huidig 'Groot-Reykjavik' telt nog zes voorsteden en samen huisvesten ze ongeveer twee derden van de totale IJslandse bevolking. In het centrum, gedomineerd door de Hallgrimskirkja, beginnen we zo stilaan onze weg te kennen. Ook de klassieke souvenirs kennen we ondertussen, maar ook hier komen en gaan winkels en zo ontdekken we toch altijd weer iets nieuws. Op amper drie uur hadden we dan ook alles bijeengesprokkeld dat we nog naar huis wilden meenemen. Afsluiten deden we 's avonds in stijl met iets dat we nog nergens anders ter wereld op de menukaart hebben aangetroffen: de absoluut aan te bevelen combinatie van kreeft met lamssteak.