IJSLAND 2013 - dag 11: Snaefell the devil

Snæfellsnes is mooi. Daarover zijn we het met elke reisgids roerend eens. Het was dan ook voor niemand van ons een eerste bezoek. IJslands grootste schiereiland heeft niet alleen een vulkaan met ijskap, maar ook lavavelden, kliffen, zwarte stranden, grotten, basaltformaties, watervallen, meren, warme en koude waterbronnen en vat het land op die manier eigenlijk een beetje samen. Maar wat niemand van ons eerder had gedaan, was de gletsjer van de Snæfell zelf opgaan... 1446m hoog en gekenmerkt door twee 'hoorntjes' (eigenlijk de echte vulkaankraterwand van maar liefst 200m hoge loodrechte rots), was de Snæfelljökull ook Jules Verne niet ontgaan. Hier vertrok ook zijn reis naar het middelpunt van de aarde. Dat wouden we wel eens met eigen ogen gaan bekijken! En een sneeuwscooter op een gletsjer... dat is altijd fun!

We ontwaakten opnieuw onder een stralende hemel, ideale omstandigheden om ons doel waar te maken! Na het ontbijt zetten we via de noordelijke kustroute, het stadje Grundafjördur (waar we op onze vorige bezoeken logeerden) en het dwarsbaantje dat de Snæfell mooi onthult, koers naar Arnarstapi, vertrekpunt van alle mogelijke trips naar de top.

Aangekomen aan de zuidkant van het schiereiland, viel het ons meteen op dat het er meer bewolking was dan aan de andere zijde, maar toch... Na de lunch informeerden we naar de prijsverschillen tussen snowmobile en snowcat. De prijzen die ons werden meegedeeld, bleken echter het dubbele te zijn van wat we zelf via internet vooraf hadden opgezocht en wat in onze reisgids stond vermeld! Geaffronteerd gingen we op zoek naar een andere aanbieder. We kregen er een gelijkaardig verhaal...de prijzen waarover we beschikten waren die van 2012 of zelfs 2011! Slik! De IJslanders zijn hun crisis blijkbaar te boven...

Alsof de financiële desillusie nog niet genoeg was, was ook de top van de Snæfelljökull ondertussen in de wolken verdwenen. Zelfs de goedkopere sneeuwcat bleek in die omstandigheden geen optie meer. Onze Sveini besloot het heft dan maar in eigen handen te nemen en het steile gravelbaantje zelf op te rijden. Boven zouden we wel zien wat we deden... Hoe meer we stegen, hoe lager de mist zakte en hoe minder we zagen. Aan het bord 'road impassable' maakten we onvermijdelijk rechtsomkeer en nog voor we het dal bereikten, begon het ook nog eens te regenen. We gaven op, 2-0 voor de vulkaan: vorig jaar te weinig sneeuw op de gletsjer en nu zagen we amper nog een berg...

Tijd om terug naar de zonnigere noordzijde van Snæfellsnes te rijden (waar we de hoorntjes van de snoodaard wel degelijk terug mooi zagen blinken) en onszelf te gaan troosten in ons favoriete mosselrestaurant...

IJSLAND 2013 - dag 10: Flatey

verslag volgt...

IJSLAND 2013 - dag 9: the far west

verslag volgt...

IJSLAND 2013 - dag 8: Sveini

De hoofdstad van de Westfjorden gaan wij deze keer beter verkennen, wat neerkomt op een half uurtje. Onze fun shopmomenten moeten wij kwijt in de toch wel vijf winkels in de hoofdstraat.

Wij rijden langs de kust omlaag, waar wij terug spectaculaire landschappen kunnen bewonderen. Het avontuurlijke van deze weg is dat het in feite een bergweg is, die zich door sneeuwlandschappen, groene valleien en langs de boorden van de fjorden slingert. In het botanisch tuintje van Skrudur vormen twee reusachtige walvisbeenderen de toegang tot een oase van rust en vrede. Wij beslissen dan ook tussen de weelderige schakeringen van bloemen, bomen en struiken te lunchen.

Vervolgens rijden wij door vissersdorpjes van één straat groot en komen in Hrafnseyri, de geboorteplaats van de vrijheidsstrijder Jón Sigurdson, die de onafhankelijkheid van Denemarken reeds een halve eeuw ervoor voorbereid had. Een prachtige plek aan een fjord die omzoomd is door besneeuwde bergtoppen, met een kerkje, een museum en een koffiehuisje waar wij onze tweede Nerowafel met slagroom veroberen, en waar Catharina haar Rocsalied uit volle borst begint te zingen: Treat yourself good.
Het wordt een IJslands café chantant, waar Lies en Catharina a capella verder afsluiten met het Zuid-Afrikaanse lied 'Siya hamba'.

Bij de indrukwekkendste waterval van de Westfjorden, de Dynjandi, die zich als een driehoek van de 100m hoge rotswand stort, poseert onze zeemeerman Sveini op de verschillende rotsen onder het jubelend applaus van zijn fans. Gezwind bereiken wij onze eindbestemming in Flokalundur.

IJSLAND 2013 - dag 7: fjord in fjord uit

Na het breken van een glas bij de opkuis van onze chalet in Nordurfjördur, moesten we wel voor de rest van onze reis gezegend zijn, want de scherven waren werkelijk in alle richtingen uiteen gespat. Helaas was het wel de allereerste dag met lichte ochtendregen... gelukkig stopte het vrij snel.

We verlieten vandaag het noorden van de Westfjorden en zetten stilaan koers naar het uiterste westen. Een eindje dalen, de bergen over en we konden beginnen kronkelen richting hoofdstad van de Westfjorden. Wie nog aan de benaming 'Westfjorden' zou twijfelen, kreeg vanaf hier ruimschoots bevestiging: achtereenvolgens draaiden we om de Isafjördur, de Mjóifjordur, de Skötufjördur, de Hestfjördur en de Alftafjördur tot in de Skutulsfjördur, waar de stad Isafjördur is gelegen. Stad, jawel, er wonen zowaar 2600 mensen en dat is veel als je weet dat er in het totale Westfjordengebied maar een goeie 7000 zijn.

 

Ondertussen een vaste waarde op de rondreizen, is de picknick met perzik en tonijn, voor de gelegenheid aangelengd met IJslandse kaviar. Etienne Andries, het heeft gesmaakt :-) ! En met de auto als windscherm, was het nog gezellig zitten ook. Een fjordje verder, voegden we in Litlibær een verrassend dessert aan onze maaltijd toe. Overheerlijke hartjeswafels met slagroom, huisgemaakte bosbessenconfituur en koffie bij een al even overheerlijk vriendelijke mevrouw. Het kleine boerderijtje was al sinds jaren eigendom van de familie van haar echtgenoot en ze woonden er ooit met niet minder dan 20 personen.

Isafjördur zelf, bleek bij onze aankomst behoorlijk uitgestorven te zijn. We vonden er toch een open restaurantje en aten er tot onze eigen verbazing zowat de meest sublieme vissoep ooit, gevolgd door een lekkere catfish. 's Avond bleek er een lokake hippe groep op te treden en het volk stroomde plots toe... wij pasten en trokken ons terug in onze Edda. Onderwijsmensen moeten toch af en toe nog eens in een school kunnen slapen...!